Bijbelse geschiedenis

Bijbelse geschiedenis is de geschiedenis die ons in de Bijbel wordt verteld. Zij is openbaringsgeschiedenis, de geschiedenis van de zelfopenbaring van de drie-enige God. Hoewel zij uit vele geschiedenissen bestaat, is zij toch één, omdat deze allen organisch samen verbonden zijn door het éne openbaringsdoel dat zij beogen. 

Synoniemen zijn: "gewijde geschiedenis", "heilige geschiedenis".

De grondslag van de Bijbelse Geschiedenis en van alle geschiedenissen vormt wat in Genesis 1-3 wordt verteld:
- De schepping van alle dingen en van de mens door God;
- De val van de mens, waardoor alle zonde en lijden in deze wereld wordt verklaard;
- De belofte van de verlossing, waarmee de geschiedenis aanvangt van Gods barmhartigheid en genade, die de hoofdinhoud vormt van heel de Bijbelse Geschiedenis en haar hoogtepunt bereikt in het kruis en de kroon van de beloofde en gekomen Verlosser, Jezus Christus, Gods Zoon, onze Heere.

Alleen in deze belofte moet het beginsel van de indeling van de Bijbelse Geschiedenis worden gezocht. Want het is de belofte, die zich in de gang van de heilige historie allengs ontplooit en door de profetie wordt verhelderd. Heel de geschiedenis werkt heen naar, en loopt uit op de komst van de beloofde Messias, waarmee het Oude Testament besluit en het Nieuwe Testament begint. Daaruit volgt dat de Bijbelse Geschiedenis in twee hoofddelen uiteen valt:

I  De Bijbelse Geschiedenis van het Oude Testament, of de tijd der belofte;
II De Bijbelse Geschiedenis van het Nieuwe Testament, of de tijd der vervulling.