Efeze, brief van Paulus.

Efeze was een belangrijke handelsplaats aan de westkust van Turkije. Behalve een handelscentrum was Efeze ook een belangrijk godsdienstig centrum. De tempel van de godin Artemis trok vele pelgrims naar Efeze, en was zo van groot economisch belang. 

Paulus was de stichter van de christelijke gemeente in deze stad. Zijn eerste korte bezoek aan deze stad was in het voorjaar van 54 na Chr. Hij kon niet lang blijven want hij moest op een vastgestelde datum in Jeruzalem zijn om een gelofte in te lossen. (Hand. 18:19+20) Maar later bracht hij bijna drie jaar door in Efeze, jaren van toegewijde en intensieve evangelieverkondiging. (Hand. 19:8-10)

De brief aan de gemeente te Efeze werd geschreven tijdens Paulus gevangenschap in Rome, ca. 8 jaar nadat de gemeente was gesticht, (Ef. 1:1; 3:1; 4:1 en 6:20) ongeveer in 61 na Chr. In enkele van de oudste handschriften ontbreekt in Ef. 1:1 de vermelding dat de brief gericht was aan de Efeziërs. De toon van de brief is ook zeer algemeen, niet erg persoonlijk, wat op zich vreemd zou zijn als Paulus schrijft naar een gemeente waar hij meer dan twee jaar lief en leed heeft gedeeld. Men gaat er daarom van uit dat de Efezebrief wel geadresseerd is geweest aan de gemeente te Efeze, maar meer bedoeld was als een rondschrijven voor de gehele regio.

Deze brief van Paulus overstijgt al zijn overige brieven zowel qua stijl als inhoud. De manier waarop Paulus de rijkdom van Gods kinderen verwoord is subliem. Iemand noemde deze brief "de derde hemel brief" van Paulus, want in dit schrijven vinden we zowel de diepten van verlorenheid als de hoogten van de verlossing. De brief is ook wel genoemd "de Alpen van het Nieuwe testament" want hier beklimmen we stap voor stap de Godsberg om tensloitte te komen op het hoogst haalbare punt dat een mens ooit kan bereiken in de tegenwoordigheid van God zelf.

 

Een steeds terug kerende uitdrukking in de Efeze-brief is "in Christus" b.v. Ef. 1:1; 1:3; 1:4; 1:7; 1:11; 1:13 enz. Deze uitdrukking betekent dat christenen zich mogen vereenzelvigen met het lijden, sterven en de opstanding van Christus, en alle genoemde zegeningen ontvangen we in nauwe gemeenschap met Hem. 

 

Naast alle verheven zaken is Paulus ook heel praktisch als hij spreekt over het huwelijk, de opvoeding, gehoorzaamheid, leiding geven en geestelijke strijd.

 

Centraal in alles staat de gedachte dat de gemeente het lichaam van Christus is en de gelovigen leden van dat lichaam. De Vader heeft Christus niet alleen een lichaam bereid om hier op aarde in te lijden, maar ook een geestelijk lichaam (de gemeente) waarin Christus zal worden verheerlijkt. Die gemeente wordt vergeleken met een tempel, met een lichaam en met een bruid. De brief aan de Colossenzen is vrijwel in dezelfde tijd geschreven en bevat ook vele elementen van het onderwijs dat Paulus aan de Efeziërs gaf.

De brief aan Efeze valt duidelijk uiteen in twee hoofdgedeelten: