Euthanasie

Euthanasie is het op hun eigen verzoek beëindigen van het leven of het ter dood brengen van hevig lijdende, ongeneeslijke zieken. 

In Nederland is - gerekend tot 2011 - al jaren sprake van een stijging van het aantal gevallen van euthanasie. In 2010 waren er 3136 gemelde gevallen van euthanasie, 19 procent hoger dan in 2009^[1]. 

Het lijkt erop dat in de loop der tijd de voorwaarden voor toelaatbare euthanasie in Nederland ruimer worden. 
 

Levensbeëindiging is, algemeen gesproken, moreel onjuist. Ieder mensenleven is een geschenk uit Gods hand. Men mag zijn eigen leven niet eigenhandig beëindigen. Daar komt bij dat de dood niet het einde van iemands bestaan is: de overledene komt in het dodenrijk. Maar iemand die geen deel heeft aan het heil in Christus, maakt zijn lot door euthanasie niet beter, integendeel. Er is bijbels gezien geen grond om aan te nemen dat hij zich in het dodenrijk zal of kan bekeren. 

In de Rooms-katholieke kerk is het officieel niet mogelijk een kerkelijke uitvaart te doen van iemand die zichzelf het leven heeft benomen. De kerk wijst zelfdoding en actieve euthanasie af. Maar als iemand euthanasie of zelfmoord pleegt „terwijl hij door emoties, angst en stress was overmand, is de innerlijke vrijheid en daarmee de toerekenbaarheid van de daad verminderd. In dat geval kan een priester toch besluiten een kerkelijke uitvaartplechtigheid te houden.” ^[2]