Ezra (bijbelboek)

Geschiedkundige achtergrond

De boeken Ezra en Nehemia gaan over een periode van meer dan 100 jaar, te beginnen bij het edict van Kores, die de Joodse bellingen toestemming gaf terug te keren naar hun land (539 v. Chr.) tot aan het 2e verblijf van Nehemia in Jeruzalem (ca.  433 v. Chr.)

Het boek Ezra sluit aan bij het eind van 2 Kronieken. Het begint met de terugkeer van de eerste groep ballingen naar Jeruzalem. In deze tijd werden ze voor het eerst Joden genoemd, omdat de meesten behoorden bij de stam Juda. Aan het eind van het boek Nehemia is israël weer als geestelijke en politieke samenleving op de kaart gezet.

Datering en auteur

De boeken Ezra en Nehemia vormden oorspronkelijk een eenheid binnen de Hebreeuwse canon, maar werden in later tijd gescheiden.

Volgens de Joodse traditie zijn beide boeken geschreven door de schriftgeleerde Ezra. Dit is niet met zekerheid vast te stellen, wat wel zeer aannemelijk is, is het feit dat de boeken zijn opgeschreven vrij kort nadat de hierin beschreven gebeurtenissen plaats vonden. Beide boeken hebben gedeelten die geschreven zijn in de ik-persoon, zowel in Ezra als in Nehemia. Mocht er een andere auteur zijn geweest die beide boeken heeft samengesteld, dan heeft deze in ieder geval gebruik gemaakt van verslagen die zowel Ezra als Nehemia zelf op schrift gesteld hebben. Ook de profeten Haggaï en Zacharia worden in het boek Ezra genoemd. Ook zij leefden in die tijd en van hen is ook een Bijbelboek in de canon opgenomen.

Sleutelwoord

"Het woord van de Heer." Er wordt een zeer sterke nadruk gelegd op het belang van Gods woord, dat ook onder verschillende benamingen ter sprake komt: Woord van de Heer - De wet - de geboden van de God van Israël - het boek van Mozes - de wet van de Heer - de wet van Mozes - de wet van uw God - de woorden van de God van Israël, enz. Uit alles blijkt dat hier een wetgeleerde aan het woord is, die diep doordrongen is van de waarde van Gods woord.

Opmerkelijke zaken

Het boek wordt doorademd van leer, leven en prediking van de gepassioneerde schriftgeleerde Ezra. Hij was een nakomeling van de hogepriester Hilkia, die optrad tijdens de regering van koning Josia. Hij was de hogepriester die het verloren gegane wetboek van God terugvond. (2 Kronieken 34:14.)

Hoewel Ezra door geboorte deel uitmaakte van de priesterstam, kon hij als balling in Babylonië zijn priesterlijke taken niet uitvoeren. Daarom legde hij zich met veel ijver toe op het bestuderen van Gods Woord.  (Ezra 7:10.) Hij legde zich toe op Onderzoeken, Onderhouden en Onderwijzen van het woord. Door de ijver van Ezra kreeg het woord van God voor het eerst de plaats binnen Israël, die het toekwam. De opwekking die onder Ezra plaats vond was een opwekking van bijbelstudie en het toepassen van de gevonden waarheden in het woord, en hebben in later tijd voor een groot gedeelte het ontstaan van de synagogen tot gevolg gehad.

In het boek onderstreept Ezra als hoofdpersoon het belang van de kracht van Gods woord in het religieuze, sociale en burgerlijke leven van zijn volk. Daarom is het ook voor ons nog steeds een boek met zeer waardevolle lessen omtrent leven uit, prediken over en toepassen van het woord van God in het leven van alle dag.

Enkele gedeelten zijn in het Aramees geschreven, toendertijd de ambtelijke taal, b.v hoofdstuk 7:12-26.

Indeling

Het boek Ezra is globaal in twee gedeelten te verdelen: 

A. DE TERUGKEER ONDER ZERUBBABEL (Herstel van de tempel.)

Hoofdstuk 1+2 de terugkeer van ongeveer 50000 Joden naar israël.

Hoofdstuk 3:1-7de wederoprichting van het altaar van de Heer, nog voor het bouwen van huizen en de herbouw van de tempel.

Hoofdstuk 3:8-6:14de herbouw van de tempel.

Hoofdstuk 6:15-22de tegenstand door de vijanden van Israël, de medewerking van koning Darius, de inwijding van de tempel en het eerste Pesachfeest na de terugkeer.

B. DE TERUGKEER ONDER EZRA(Geestelijk herstel.)

Hoofdstuk 7+8Ezra's ijver voor Gods woord, de voorbereiding van de tocht met ca. 2000 man.

Hoofdstuk 9Ezra's onderwijs van de wet, zijn optreden tegen gemengde huwelijken.

Hoofdstuk 10 het effect op het onderwijs, berouw en reformatie.